به من فرصت سبز شعري ببخش! از فلسهاي ستارگانت به من فرصت سبز شعري ببخش! تا بدانم در كدام دقيقة آسمان زير كدام قصيدة باران ايستادهام حيرت كودكانة تماشا را در نگاه من بنشان تا شكوه خدا را در حوصلة كوچك يك شبنم به قنوت فروتني قيام كنم دقيقههاي مرا از بال كبوترانت رنگينك

... اما «خودٍ خويش» باشم بگذار نامم برجسته نباشد در پشت جلد هيچ زرينكوب كتاب قطور؛ آنجا كه كتاب ها خود نيستند جز كالايي چشم فريب؛ و نباشد نامم در جار كوسها بر چار راههاي حراج، و نباشم در هيچ خاطري، حتي همساية لعنت، اما اما «خود خويش» باشم؛ آن گونه كه زيستهام. آن گونه که خواهم زیس